HIMALAIAN HIRU KOLORE
2015/10/26
2015/10/20
2015/10/13
2015/10/09
2015/10/08
2015/09/30
HAIEK
Puede
que no lo crean pero hay gente que va por la vida con muy poca fricción o
angustia. Visten bien, comen bien, duermen bien. Están contentos con su vida
familiar. Tienen momentos de congoja pero dentro de todo permanecen
imperturbables y a menudo se sienten muy bien. Y cuando mueren es una muerte
tranquila, usualmente mientras duermen.
Puede que no lo crean, pero gente así existe.
Puede que no lo crean, pero gente así existe.
Pero
yo no soy uno de ellos.
Oh
no, no soy uno de ellos, no estoy ni cerca de ser uno de ellos.
Pero
ellos están ahí y yo estoy aquí.
(Charles Bukowski)
2015/09/28
A LOT OF TIME
Estoy contigo.
Pero por encima de tu hombro
me dice adiós tu mano que se aleja.
Pero por encima de tu hombro
me dice adiós tu mano que se aleja.
Entonces yo contengo mi mano
para que no nos traicione ella también.
para que no nos traicione ella también.
E insisto:
estoy contigo.
Los innegables títulos del adiós
abandonan entonces provisoriamente sus derechos.
estoy contigo.
Los innegables títulos del adiós
abandonan entonces provisoriamente sus derechos.
Y nuestras manos se aquietan
en las equidistancias de estar juntos.
en las equidistancias de estar juntos.
(Roberto Juarroz)
2015/09/23
2015/09/22
2015/09/14
BERRIAn
Mendia,
euskal poesian modu alegorikoan —«berriro igo nauzu...»— zein epikaz gainezka
—«mendi heze, ikurrin eder...»— hainbestetan agertu den kokagune hori, gutxitan
da narratiban protagonista. Adibide aipagarri bat Bernardo Atxagaren Pitzadura
bat elur izoztuan izan daiteke (Obabakoak-en).
Juanra
Madariaga mendizalea da, ez nolanahikoa gainera: hainbat zortzimilakoren
tontorrak eduki ditu oinpean. Eta poeta ere bada. Narrazioa inoiz argitaratu
bazuen ere, poesian egin du bidea: obra interesgarria osatzen duten zortzi
poema liburu argitaratu ditu dagoeneko. Azken liburua, ordea, hibrido bat da,
eSPedizioa, 2011n Shisha Pangmara egindako espedizioan oinarritua. Bere
hitzetan: «Mendizaletasuna nolabait ekarri nahi izan dut euskal literaturara.
Mendia oso gutxitan aipatu izan da gure literaturan».
Kronika eta narrazioa uztartzen ditu, baina prosa poetikoaren kutsua ere badauka testuak. Kronika den neurrian, autobiografikoa da kontakizuna, baina elementu fantastikoekin ere jolasten du. Aipagarriena da narratzailea Unai Elorriagaren SPrako tranbia nobelako Lucas protagonistari mintzo zaiola maiz. Sarrerako ataletako batean, George Leigh Mallory eta Virginia Woolfen arteko lotura lantzen du Madariagak, eta horrek bidea ematen dio liburuaren muina azaltzeko: «Nik ere liburu bat eraman nahi dut Shisha Pangmako gailurrera: SPrako tranbia».
Sarrerako
atal laburren atzetik hasten da mendizalearen bitakora kaiera, eta hamaika gai
jorratzen ditu Madariagak bere espedizioa kontatu ahala: Katmanduri buruz,
hinduismoaz, heriotzaren gurtzaz, mendiko adiskideez, desagertuez, presentziez,
etab. Kronika orainaldian emana dago, eta tartean txertatzen dira beste hainbat
istorio. Horien artean, aipatzekoak dira beste espedizioei buruzko
kontakizunak: mendi literaturaren errepaso mamitsua osatzen dute. Horrela,
beraz, kronikaren eta kontakizunen uztarketa orekatua da. Bidenabar, literatur
irizpidea ez den arren, gizatasunari badagokionez, aipagarria da
narratzailearen tonu umila. Izan ere, abenturen epikotasunaren ondoan
humanitate apala agertzen da, hala egilearen beraren bizipenei nola beste
espedizioei dagokienean.
Bestalde,
estiloan sumatu egiten da idazlea poeta dela: gauza batzuetan onerako, beste
batzuetan kalterako. Egilearen begirada pertsonal eta iradokitzailea da, eta
indar hori azaleratzen da irudi eta egoerak birsortzerakoan (adibidez,
goimendietako haizeaz ari denean). Alabaina, kutsu poetikoa bilatu beharrak
hautsi egiten du narrazioaren jarioa: batzuetan baieztapen preziosistak
agertzen dira («norabidea nora ezean iltzaturik baitago», adibidez); beste
batzuetan digresio poetiko-filosofikoak (interesgarriak izanik ere, tenpoan
pausa eragiten dutenak); eta formalki atentzioa ematen du ahapaldiak laburtzeko
joera gehiegizkoak (hitzak jan, elipsiak egin, ahapaldiak txikitu). Poetak
narratzailea askatu nahi ez balu bezala, narrazioa buruz gainka doa, isurtze
irregularrean.
Edonola
ere, eragozpen posible horiek ez dute liburuak euskal literaturari egiten dion
ekarpena ezbaian jartzen: bere espedizioaren kronika, mendiari buruzko
kontakizun eta gogoetak, eta literatura uztartu ditu Juanra Madariagak.
Gozatzeko tontorra gure mendi literaturan.
2015/09/02
PERSONAS
Hay gentes
a las que, cuando hablan, se les pone en los ojos una especie de ahogo
y no pronuncian palabras claras jamás;
marcan la danza de los números y al instante se arrepienten,
sin un propósito.
Hay gentes de verbo seco, labios desertizados
y manos eternamente frías,
que escriben nombres en el vaho de los espejos.
Hay besugos encorbatados, beduinos amables, fracasados de los de verdad
y de los que no pueden imaginar una vida entera en el fracaso.
Hay ballenas poliformes, alacranes que mutan a humanoide
y reparten besos tóxicos.
Hay quienes hacen promesas para incumplirlas
y nunca asimilarán hasta qué punto te hieren
cuando te dejan sin luz.
Hay gentes que no son bumeranes,
pues se van y no regresan.
Hábiles para caer hacia arriba, se manejan bien en la verticalidad.
Se traban al definir el mundo; nacidas para perder, no saben qué hacer
con tanta vida y se acobardan
bajo una bandada de mirlos.
Hay quienes ceden y se disponen a agujerearse las venas,
quienes se marean cuando ven sangre; quienes prefieren morir
antes que ensuciarse en el barro de la vida.
Los hay incapaces de decir que sí;
son de palabras como no sé, a lo mejor, no y no; respiran la atmósfera del odio.
Los hay que viven gracias al impacto de un abrazo, en una continua asfixia, en alarma;
quienes, al inclinar la cabeza, muestran que son vulnerables;
quienes han perdido documentos, firmas, formas, su espacio básico de seguridad,
ruidos y oportunidades.
Hay ojos coloreados que saben oscurecerse y son ciegos al porvenir;
hay serpientes letales e insectos con coraza.
Hay quienes amanecen todos los días dispuestos para el combate; quienes luego mueren,
con las fuerzas debilitadas, sin ganas apenas de abrazar.
Quienes se hacen un agujerito en un dedo, se chupan la sangre y luego escupen;
también hay quienes se la tragan toda.
Hay gente falsa, ingrata, farsante, intensa, gente
que humedecerá mil veces las pestañas;
hay quienes sufren descargas de tristeza incontrolable, quienes degustan siempre
días de cloro y betadine.
Hay quienes desayunan sus coherencias y desprecian el pronóstico del hado;
los hay capaces de aplastar orugas, callar por no estorbar, suplicar
que les digan te quiero, decir no te vayas al mirarte.
Hay quienes te ayudan a esperar lo improbable, quienes te lo dan todo y te vacían
o te llenan hasta los topes; hay gente que ha nacido para estar a tu lado.
Y hay quienes te abandonan.
http://boquitaspintadasnp.blogspot.com.es/
2015/07/20
2015/07/17
2015/07/14
CERVINO 150 URTE
2015/07/13
2015/07/07
2015/07/03
MUNDUA
Mundua aldatu nahi genuen, baina batzuk kartzelan daude eta besteok furgoneta erosi dugu asteburuetan basora joateko.
Munduak aldatu gaitu eta ez alderantziaz, Hala ere, ezer ez dela aldatu pentsatu nahi dugu. Lehengo berberak garela pentsatzearekin nahikoa dugu orain. Gure herriko notiziak atzerrikoak balira bezala irakurtzearekin. Ez gaituzte orain poliziek etxeraino jarraitzen. Galdu dira poliziak, lagunekin batera. Aldatu den guztia ezer ez aldatzeko izan da.
(Castillo
Suarez)
2015/06/24
2015/06/16
EFEMERIDEAK ZAURIAK
Parean eseri zaidan neska horrek ez daki,
berak daraman jertsea erantsi niola
behin beste bati.
Barrurantz begiratzen du
berak leihotik,
halako kotxe gorri baten
maitatu zuen aspaldi.
Kotxe gorrikoak ikusi du
kalea gurutzatzen,
bihotzak salto egin dio,
jiratu, eta eskerrak bera ez den.
Ez dena bada beste norbaitentzat,
norbait ordea.
Nahigabe ukitzen diogu elkarri,
efemerideak.
Efemerideak gugan zauriak direlako,
norberak bakarrik minez
ospatzen ditugulako.
Ez gaude egunkarietan,
tabernan, autobusetan gaude.
Eta elkarri ukitzen diogu efemerideak nahigabe.
behin beste bati.
Barrurantz begiratzen du
berak leihotik,
halako kotxe gorri baten
maitatu zuen aspaldi.
Kotxe gorrikoak ikusi du
kalea gurutzatzen,
bihotzak salto egin dio,
jiratu, eta eskerrak bera ez den.
Ez dena bada beste norbaitentzat,
norbait ordea.
Nahigabe ukitzen diogu elkarri,
efemerideak.
Efemerideak gugan zauriak direlako,
norberak bakarrik minez
ospatzen ditugulako.
Ez gaude egunkarietan,
tabernan, autobusetan gaude.
Eta elkarri ukitzen diogu efemerideak nahigabe.
2015/06/15
IRAKURRIERAN SAIOAN
Bizkaia Irratiko Irakurrieran saioan izan nintzen joan den astean Edorta Jimenezekin.
Han hitzak eta musika. Gustura.
2015/06/10
2015/06/05
2015/06/04
2015/05/29
2015/05/18
2015/05/15
2015/05/14
MENDI OROREN PISUA
Atzo aurkeztu nuen liburu berria: Espedizioa. Mendi ororen pisua.
Berba eta berba, han eta hemen.
Berba eta berba, han eta hemen.
2015/05/11
LANGTANG
Sarraskiaren bolumena eta tamaina ezin
deskriba daitezke. Egunetik egunera, datu berriak heltzen zaizkigu Nepaletik,
eta lazgarriago dena, datu horiek irudi dramatikoz jantzita datoz.
Katmanduko kale estu batzuk garbitzen hasi
direla ikusi dut; eroritako zenbait jauregitako inguruetan ez da triskantzaren
hondarrik gelditzen; eta kaletarrak, bertako bizilagunak ohiko bizimoduari
heldu nahi dio penaz, baina duintasunez.
Laguntza guztia Katmandun kontzentraturik dago
(bueltatu ordez, bertan lotu dira lagun batzuk, ahal dutena egin nahian) eta
horrek isolaturik dauden beste lurralde batzuetara behar bezala heltzea dezente
konplikatu du. Horrexegatik, zenbaki berriak heltzen dira mendialde
gaztigatutik, izan ere, uhin suntsigarria gertatu eta astebetera hasi dira puntu
haietaraino iristen laguntza emateko. Datuek diote toki batzuetan, etxeen %95
erori direla. Eta guztiz jausi ez badira ere, arrakalaturik daude modu
arriskugarrian. Eurentzat etxe bat, buztinez eginiko adreiluz altxaturiko lau
pareta eta latorrizko teilatu bat baino ez da.
Langtang bailara izan da triskantza handiena
jaso duen eskualdea. Paisaia bukolikoa zuen mendiartea zen, eta orain, uholde
hiltzaile batek tragatu osteko desertu eta ordoki kaotiko eta deprimentea da.
Etxe asko aurretik eraman zuen harriz, elurrez, izotzez eta urez osaturiko
tsunami deuseztatzaileak. Orain hasi dira hilotzak agertzen, nonahi, ehunka,
tartean espainol batzuk omen daude.
Handik ailegatu diren fatalitatearen irudi
triste eta gordinen artean, bizirik eta onik irtetea erdietsi duten sherpak
agertzen dira. Baten batek, erdi negarrez, dena galdu duela dio, eta dena horren barruan -ezin kuantifika daitekeen
balio materialaz gain- familiako guztiak desagertu zaizkiola azpimarratu du.
Dena. Bera bizirik dago, ezer ez dagoen leku batean, ezer barik, dena galduta.
Ez da kasu bakarra izango, noski, eta hemendik
aurrera hildakoen kopuru berean miseria gorrian lotu direnak agertzen hasiko
dira, dena eman eta dena kendu dien Himalayako mendikaterik handienaren
magalean, elur eta hotzaren beldurrez, berriz etor daitekeenaren beldurrez.
Subscribe to:
Posts (Atom)
















































