Gradua ere nahiko altua da, baina seigarrenean gabiltzanontzat bada zerbait. 6b, eta 6c dezente daude, eta ia guztiak dastatu ahal izan genituen. Bertan Dylan eta Pablorekin topatu ginen. Argazkiak Dylanenak dira. Milesker!
Ataurira bueltatu beharko da.
Ojos del Saldo mendi magikoan altuerarako beharrezkoa den egokiera hartuta, Akonkaguara abiatu ginen. Hortxe harrapatu gintuen urte berriak. Punte del Incatik atera, tontorretik pasatu eta buelta, 5 egunetan egin genuen. Arin, indartsu ibili ginen Roland eta biok, sasoian geunden.
Cerro Leonera, eta San José mendiak igoak nituen, badaezpada. Alturarekin lehen kontaktu haietan buruko min dezente izan ziren, baina gailurretako espazioa eta giroa itzelak ziren.
Azken metroak, Ameriketako punturik altuenera heltzeko.
Kanaletako sofrikario amaituta, hoztuta, baina pozik gailurrean.
Eta Roland ni baino pozago, ia hegan.
95 eta 96ean izan zen. Urte dezente iragan da eta argazkiengatik ez balitz, sitsak jandako gure oroimenean argi-ilun, urdin, elur, harri, bide malkartsu, arrastiri batzuen traza baino ez legoke.
Akonkagua eta Ojos del Salado-ko bidaiak agertu dira berriz nire behakoan. Une zoragarriak han bizi izandakoak. Urte bete eman genuen Txilen bizitzen eta inguruan mendiak zeuden, umeak eta mendiak. Beti gora begira.
Alturarekin nire lehen kontaktua izan zen.
"Vivimos momentos de intemporalidad. Si no fuera por las fotografías y les imágenes de video nadie diría que ayer estuvimos en la cumbre del Manaslu. “Tempus fugit”, y especialmente cuando la intensidad de lo que hemos vivido sobresale de la normalidad. En una mañana como la de hoy, es como si hubiésemos despertado de un sueño poco definido, pero que tenemos la sensación de haberlo vivido realmente. En cualquier caso, nos queda la duda, y la nebulosa que nos envuelve durante todo el día, no hace más que agudizar esta sensación de incredulidad. Sea un sueño o una realidad, el día de ayer fue magnífico i difícil como todos los ataques a cumbre. Pero tengo la suerte de haberlo vivido con intensidad, por haberme encontrado especialmente bien de forma. Quiero decir con esto, que pude gozar de la cumbre enteramente, con una sensación de plenitud de facultades como en ninguna otra ocasión. A menudo el agotamiento provoca un estado de vaguedad mental e imprecisión –al mismo tiempo que una cierta urgencia por bajar-, que no permite gozar con totalidad del momento. El sufrimiento se mezcla con la alegría de manera desigual, i normalmente vivimos más del proceso de filtro que la memoria establece sobre los recuerdos. Pero esta vez, puedo decir que el citado filtro no ha sido necesario y que mantengo íntegras las sensaciones que viví el día de cumbre.
Frío, mucho frío desde que salimos a las tres y media del Camp 3, situado a 7400 m. Andar de noche siempre es duro, y uno espera con impaciencia las primeras luces del día, y los primeros rayos de sol. El viento moderado no tan sólo congelaba las extremidades, sino que también sembraba una duda permanente sobre el resultado de nuestro esfuerzo: en la cumbre, una pluma de viento parecía arrancar cualquier posibilidad de éxito, incluso estando tan cerca, una de les derrotas más traicioneras que uno puede vivir en la montaña. Pero al cabo de cinco horas estábamos casi al pie de la cumbre. El lugar es muy curioso. Envueltos en una niebla fantasmagórica, desde un pequeño collado nace la arista final, que es de una esbeltez muy dignificante. Vamos subiendo tranquilamente la arista que se erige como un hilo espectacular y muy vertiginoso sobre les dos bandas del Manaslu. Y puedo asegurar que se trata de una de las llegadas a cumbre más impresionantes que he hecho nunca. De hecho, sólo podemos acceder de uno en uno, y como mucho entramos dos. Mikel baja. Y yo decido como es costumbre, quedarme un rato solo. Siento el cuerpo con plenitud. El cansancio no es intenso. A pesar de la falta de oxígeno siento como entra la vida en mis pulmones. Y gozo de unos momentos de eternidad, rodeado de abismos por todos lados, haciendo equilibrios sobre una exigua cumbre de más de ochomil metros y constatando, que una vez allí, ya nunca volveré a ser el mismo.
Asteburu ederra iragan dugu Sarria aldean. Eguraldia lagun, Cruz de Ganalto, Kamurazabal eta Txintxularra mendiak egin genituen. Paisaia zoragarria izan zen bi egunetan. Koadrila festa alegeran da.
Eguraldi ederra izan genuen urriaren 22an. Valdegobiara joan ginen Andoni eta bere lagunak hara zihoazelako eta ez gara damutzen. Seigarren graduko guztiak dastatu eta gero El Legado izeneko 7a+ ederraren bila abiatu ginen. Saio pare bat egin ostean eta besoak dezente ahitu ostean, hortxe–hortxe daukagulako sentsazioarekin lotu ginen. Pozik. Pixka bat gehiago entrenatu eta lortuko dugu.
Gero arratsalde partea goiko sektore berrian pasatu genuen. Eguzkitan, paisaia ederrez inguraturik eta bide politekin. Bost bide 6a+ eta 6b gradukoak egin genituen. Paraje ederra Valdegobiakoa. 
Amaitzeko kolakao eta galletak herriko tabernan. Egun paregabea.
Sekulako atzaparrek eginiko zauri sakonekin
Edurne, Asier, Ferran, Alex eta Garra lagunek zorte ikaragarria izan dute eguraldiarekin eta zabaldu den ostartea aprobetxatu dute Manaslu ederraren gailurra jotzeko. Bejondeiela!
Goian izan gara, oso goian, non zerumugarik urrunenak ikusten diren, non aire fin batek birikak mozten dizkigun, non begiekin bira osoa eman ostean hodeietako eremu neurribakoa ikusten den, non zerua ilun-iluna den, non mugitze hutsa erronka xelebrea den, non gaztetako ametsa beterik ikusi dugun, non heriotzaren hegalak itzala sortzen duen, non arnasa lainoetako kotoiarekin nahasten den, non gu geu inoiz baino txikiago sentitu garen. Eta gero bajatu gara, onik, salbu, derrotaturik, flakaturik, akiturik,?, eta beterik, han goian zerumugarik urrunenak ikusi baititugu eta hori nekez ahaztuko dugu.
Itzela izan zen igoera eta harrigarria jaitsiera. Berandu egin zitzaigun baten bat indarrez flakaturik baitzebilen, baina atzerapen honek ilargipean eskiatzeko abagune magikoa luzatu zigun. Gaueko argitasunean ibiltzea ederra izan zen.
Gau gozo eta ederraren ostean, hurrengo egunean Bujarueloraino bajatu ginen Gotzon eta biok eta asko gozatu genuen elurraz eta paisaiaz.
Asteburu ederra mendiz inguraturik.
Markus Kronthaler deitzen zen eta Broak Peak-eko tontorretik gertu zetzan. Guztiok, hantxe, oso goian bazegoena bagenekien ere, hura topatzean zirrara berezi batek korapilo berria jarri zigun eztarrian.
Beste anitzetan ezinezkoa izan da azken ekimen hau eta mendiak bere magalean gordetzen ditu oraindik, mendiarekin lotura ikusezinak baina pasioz beteak izan dituzten alpinista edota mendizaleak.
Urte dezentez idazti du kazetari honek mendiari buruz, dauzkan magia eta misterioari buruz, eta maiz tokatu zaio albiste txar baten laburpena egitea egunkariaren orriotan, eta askotan hildako mendizaleek orritxo bat baino gehiago, lerro landuagorik merezi zutelako sentipenak hartu zuen. Sentimendu honetatik sortu zen lan hau.
Nola edo hala mendia dugu liburu honetako lerro artean. Himalaia, Patagonia, Andeak, horma luzeak, altura sinesgaitzak, arnas faltak, puntatik ikusitako mundu logikoa, nekeak, eta batez ere laguntasuna, adiskideak, paisaiak, poztasunak eta tragediak, irribarreak eta malkoak, barruak betetzen dituzten sentsazio xumeak (mendia bezain handiak izan daitezkeenak) kausituko dituzue berton.
Arratsaldeko 17:15 dira. Eguzkiak beste lan bat hartu behar du orain. Puntarik zorrotzenak zorrotzago dirudite eguzkiaren argizko ezpatapean. Oraindik goxo egoten da bana laster batean gerizpe honek beste hotzago bat ekarriko du eta sargori itogarritik hotz nabarmenera egingo du salto. Hala ere une hauek goxoak dira nor bere buruarekin aritzeko, kontrolik gabeko pentsamenduetan murgiltzeko.
Gure gauzatxoak bizkarreratzen dituzten gizonak ez dira astoak eta uda osoan ibiliko dira gora eta behera baldintza negargarrietan, zapata kutre batzuk jantzita, apenas jan barik. Ez da harritzekoa neka-neka eginda egote eta lan gehiago egin nahi ez izatea.
Hemen granitoaren geometria bizi da. Angeluek oreka ezinezkoak mantentzen dituzte grabitatearekin. Dena harmoniatsua dela esan daiteke baina kaosaren misterioak hegan egiten du glaziarraren gainetik tximeleta galduak bezala. Gaur goizean horrelako bat ikusi dut. Nora zihoan tximeleta galdua? Harizko infernutik ihes egiteko lorerik kausituko al du?
Zabalegia da mundua gailurretik. Zerutik zenbat eta hurbilago, orduan eta beltzago bera .
Oraingo honetan bera eta Yoli ere apuntatu ziren. Berak egiten ditu planak: larunbatean Directa as cimas, eta igandean La Carnavalada. Besoak apurtu!!
Candi es un elegante escalando por las tapias de Riglos.
Bada izotz arrakalatua eta lore txikien usain arina
