GOOD BYE MICK

Hauxe idazti zidan kanguroak duela aste batzuk.
Juanra! Hi.
Summited Makalu! Late in season...no Oxygen, no serpa's. my friend & I were climbing with no ther people on the mountain....very nice experience!
next year... Nanga Parbat??.... want to come along?
Salut!
mick.p
Gaur bere gorpua aurkitu dute Katmandun. Tipo bitxia eta geniala zen Mick, ona, artista bat, eta bost 8000 eginak zituen. Bere lehena Jaume, Pepeeta nirekin egin zuen: Cho-Oyu. Hango tontorrean besarkada estua eman genion elkarri.

Niklas-en lagun handia ere bazen. Beste hiru espediziotan berarekin elkartu zen.

Shit:(
Got the news from Roland to about Mick, shit, got a mail from mick just some days ago and he asked me to join to K2 this summer...
Everything feels so weard...
mick is a crazy and strong climber, and a really good person, this is really sad.
/niklas

Besarkada hura dudan bezala, gomutan izango zaitugu Mick.

LOGIKAZ

Who will love you?

Who will fight?

Who will fall far behind?

Liburu berriak, hil honetan ikusi du argia.

El mundo

Un hombre del pueblo de Neguá, en la costa de Colombia, pudo subir al alto del cielo. A la vuelta contó. Dijo que habia contemplado, desde allá arriba, la vida humana. Y dijo que somos un mar de fueguitos. Un montón de gente, un mar de fueguitos.

Cada persona brilla con luz propia entre todas las demás. No hay dos fuego iguales. Hay fuegos grandes y fuegos chicos y fuegos de todos los colores. Hay gente de fuego sereno, que ni se entera del viento, y gente de fuego loco, que llena el aire de chispas. Algunos fuegos, fuegos bobos, no alumbran ni queman; pero otros arden la vida con tantas ganas que no se puede mirarlos sin parpadear, y quien se acerca se enciende.

NIKLAS SUECO LOCO

Atzo e-mail bat jaso nuen Namche Bazarretik. Bertan, Niklas nire lagun suediarrak esaten zidan Lhotse eta Makalu katetau dituela 20 egunetan. Pizti halakoa, mutila! Bejondeizula Niklas! Zorionak! Ia hurrengo baten elkarrekin egiten dugun baten bat!

LURRAREN GAINEAN

Lurraren gainean eta zeruaren azpian. 8.848 m. 2008ko maiatzaren 21ean, gaur bezalako egun batean!

Bizitza beste intetsitate batekin jantzi zen. Harrezkero alturakoak gara, begiratzeko modu urrunekoak.

Hodeietzak maite. Lagunekin. Alturaren mugetan, gu geu izaten. Txiki

JUANJO GARRAREKIN BERBETAN

Gaur goizean Kangtxenjungako oinarrizko kanpamentuan dagoen Juanjo Garrarekin egin dut berba eta lehen pertsonan jaso ditut ahaleginaren zor gogorra. Pozik zegoen baina total hauts eginda. Oinetan babaren bat atera zaio izozketak direla eta. Antzean dabiltza guztiak. Alberto Zerainek ere zerbait ekarriko du eta Alex eta Edurne helikopteroz atera dituzte ahalik eta arinen Zaragozara eramateko. Kokek ere sudur beltza dakar izozketak direla medio. KIngari buruz gutxi dakite.
Bestetik Julen Reketak atzera egin du bere saioan eta Oscar Cardiach bakarrik lotu da han goian, tentaldia bai egin ala ez egin, dudakor.

Bataila handia izan da mendi horrekin gurutzatu dutena, eta zauriak zauri, guztiak biririk diraute, onik, eta seguruenik poztasunak azal gehiago hartuko die hemendik aurrera, ezpainetakoa ere bai.

Bitartean gozatu handik ekarri dituzten gailurreko irudi magikoekin: http://blogs.rtve.es/alfilo/posts

LHOTSEN XAVI ARIAS

Xavi eta biok besarkatzen ginen Eversteko tontorrean gaur bezalako egun batean, baina iaz. Atzo berak lortu zuen Lhotse erraldoiaren burura igotzea. Zorionak Xavi!!!

Avui a les 14.30h del migdia (hora del Nepal) estava al CIM DEL LHOTSE !!!!! gràcies a tots i totes pel vostre suport i seguiment, de debò.Aquesta nit he sortit de la “tenda” a les 3.30h tot sol, ha estat una ascensió dura i m’ha costat molt, ha fet molt de fred i reconec, que m’he cansat com mai, estic baldat!. Un cop dalt del cim no us he pogut trucar, el cim és d’aquells que literalment si no vigiles et caus, i no ha estat fins ara que he arribat al Camp 4 a les 19.20h (hora Nepal), que us ho he pogut fer saber. Estic feliç, molt feliç, perplex, satisfet... uf ! és difícil d'escriure-ho. He fet el cim sense oxigen, sense xerpes i més sol que la una... ja us podeu imaginar ! El que si sé, és que tot això ha estat gràcies a tots i totes vosaltres doncs en el fons sabia que no estava sol, moltes gràcies una altra vegada. Ara l’objectiu immediat és descansar i demà baixar al Camp 2 o en el millor dels casos, seria genial que pogués arribar al Camp Base. 8.516 gràcies, abraçades i enhorabones !Així que quan arribi a terra ferma, ja us en faré cinc cèntims.

Una abraçada

HIMALAIAN TONTORRAK

Une larriak pasa ditugu guk alturatik urrun, eremu horretan diren gure lagunez kezkaturik. Edurne, Juanito, Juanjo, Kinga, Koke eta besteak altura handian ibili dira ordu larregiz, Kangtxenjunga mendi erraldoiaren bururaino igotzeko tentaldian.
Gailurrera oso berandu iritsi ziren eta gaua abailtzear zegoen beherako bide malkartsuari ekin ziotenerako. Ordu gehiegi senperrenak eginez urratsak gora bideratzeko eta gero kontrako norabidean, salbaziorantz.
Alexek ezin izan zuen, Koke, eta Patxi beherantz abiatu ziren goraino baino lehen, eta Kinga eta Juanjo Garrak zapaldu zuten tontor hura Edurne, Ferran, Juanito eta Asierren ostean. Gero jaitsiera luzea zetorren.


Aitor de la Hayas lagunak berba eta berba Alberto Zerainekin. Hau gorantz joan zen laguntza eskaintzeko, eta behin guztiak baldintza onean zeudela ohartuta, bere eraso jo zuen gailurreraino. 6 ordutan egin zuen 15 ordutan besteek egin zutena. eta ez hori bakarrik, handik behera gauza guztiak hartuta kanpamentu nagusira heldu zen egun berean. Itzela!!! Makina da Alberto, erakustaldi fisiko itzela egin zuen!!
Zorionak guztioi!

Juanjoren familiak komunikatu hau bidali dit: “Ara mateix estem esperant la trucada del Juanjo, aquesta nit ha dormit al Camp II, desprès de baixar del Camp IV i haver fet cim, juntament amb la seva companya d’expedició Kinga Baranowska.
Esta tant cansat com content i feliç, han sigut moltes hores per damunt dels 8.000 m, en una ascensió dura, que es va allargar unes sis hores més del previst, amb uns trams molt tècnics i amb molt gel, una mica abans de les cinc de la tarda, arribava al cim del Kangchenjunga, el tercer cim en alçada i el segon en dificultat, davant l’imminent posta de sol, poques coses quedaven per fer al cim, així que van començar a baixar amb un únic objectiu, arribar al Camp IV, descansar, hidratar-se, menjar i dormir, un bivac per sobre dels 8.000 m hagués complicat molt les coses, en la baixada el grup es tranca, es formen subgrups que van avançant segons les seves forces, era de nit i feia molt de fred, era difícil trobar el camí de baixada, ja molt entrada la nit, rebíem noticies de la seva arribada al Camp IV. Molt emocionat comunica a la seva dona que havia fet cim.”

Edurne kanpaleku nagusira iritsi da hunkituta, irudietan ikusi da, eta hala gertatu zait niri. Hunkidura begietan. Animo!!
http://blogs.rtve.es/alfilo/posts Edurneren irudiak.

GAILURRERAKO PREST

Edurne eta besteak ari dira altura handiko ametsak gauzatzen. Juanjo, Koke, Kinga, Ferran, Juanito, Asier, Zerain,... Xavi Arias ere atsedena hartzen ari da Lhotse erraldoira igo baino lehen.
Egun ederrak eta zoriontsuak zuontzat!

ISILIK

Isiltasunak ez digu
loak hartzen utzi.
Isiltasunak ez digu
berba egiten utzi.
Isiltasunak ez digu
aditzen utzi.

Isiltasunak edozein ekintza
laidotzen du.

ZORIONA ETA ZOZOAK

Zorionak ez digu itzala egiten,
beti jazartzen gaitu zapuztearen enigmak.
Bizitzak oparitzen dituen landa berdeak
siku dira negurik gorrienean.

Abiatu arren, gure urratsak geldoak dira,
sinpleak dira, ez gaituzte inora hurbiltzen.
Abiatu arren, denak kalmara egin du,
desesperantzaren hatsa sumatzen da.

Zorionak ez digu itzala egiten
eta zozoak izutu ditu.

KATALUNIA

Zulu egin osteko neke gozoak eta motibazioak Katalunia aldera eraman gintuen. Vilanovara gauez iritsi ginen eta gau goxoa pasatu eta gero, Musical Express (6b+) bidean sartu ginen. Hortxe hasi ginen aurreko eguneko egurraren hondarrak semtitzen. Besoak arin nekatu zitzaizkigun baina hala ere gozamenerako tarte polita izan genuen. Eguerdi partean aipaturiko bidea egin ostean, berriz bertikaltasunari fereka egiteko gogoa. batetik irten eta bestean sartu. Nekronomikon, 5 sakaldi dituen bidean sartu ginen, freskurak inguruak hartzen zituelarik.

Candi eta Yoli zain geneuzkan Tarradets herrian. Hara joan ginen. Gustura afaldu ostean, eta gero eta handiago bilakatzen ari zen marrantarekin gau deserosoa pasatu ostean, Reina Puig bidea zain geneukan. 500m-tako horma ederra bide are ederrago batek zeharkatzen duena. Orduak eskalatzen, lagunen konpainiarekin gozatzen eta hustasunari erreparatzen. Bihotzaren diametroa handituta. Enarak kaligrafiak egiten airean, izenak, tokiak, desioak, musuen katalogoak.
Cap de Ras edota Ager-eko hormak begiztatuta geneuzkan iganderako, etxerako itzulerari ekin baino lehen. Fanal Nocturn bidea izan zen aukeratu genuena. Lekua paradisiakoa da. Oso jende gutxi, paisaia ederrenetako bat.

Egunak borobilak izan ziren, distantziak egiten dituen magia trukuak deskubritu barik. Besoak nekatuta zeuden arren, besarkadak emateko besteko indar bazuten tarte irudimenezkoetan.

ZULU DEMENTE

Bai, nahiko demente egon behar da horrelako tokitan sartzeko, baina dementziak mota askotakoak izaten dira, desoreka propioak agintzen dituzte egoera hauetan. Faltak buruan, faltak bihotzean, desloturak eta loturak.

Geu lotuta joan ginen burua zerura jartzera eten gabean, hango hormatzarrari atxikirik, tipi-tapa gorako bideari ekiten genion bitartean. Beti gora begira, bihotzez beteriko hegazkinak, ugatzak, saiak bikoteka, amildegiaren testurak, arnasaren etenak, eta beldurren bertikaltasuna ikusten genituen bitartean.

Gogotsu hasi ginen eguzkiaren gorritasunak ezpain baten kolorea horman jartzen zuelarik, baina 6. soka-luzean besoak ahituta sentitu nituen, Popeyerenak bezalakoak jarrita, egurtuta, egur bihurtuta. Hainbeste entrenamendua eta ezin Zulu kateatu.... Hortik gora spit batetik bestera saltoka jolastu genuen, azken metro gogorrenetarako genuen indar apurra gorde nahian.

Eta ondo atera zitzaigun, 300 metroren ostean horizontaltasunak bere espazioa aldarrikatzen duen tokian uhuka eta irrintzika ailegatu baikinen, ametsetako Zulu Demente bide ospetsua buruturik, nekatuta, baina era berean energiaz betetik.

Gure gainetik hegazkinak soilik, distantziaren geometriak marraztuz.

BEROAK VALDEGOBIARA ERAMAN GINTUEN

Eguzkia kili-kili egiten hasi da. Hormak berotu dira eta giroa freskoa den arren, eskuak tinkatzeko gogoa sentitzen dugu. Horretarako Valdegobia baino leku hobeagorik ez dago. ortxe beti izango ditugu erronkak.

LAGUNAK KANTXENJUNGARA

Hala da. Aurten ez da kanpora ateratzeko aukerarik izan eta lagunen joan-etorriak ikusten ibili beharko gara udaberrian.

Edurne, Juanito, Ferran, Garra eta cia, badoaz Nepalera. Bertan erraldoienetako bat igotzen saiatuko dira, Kantxenjunga. Zorte on!

UNTZILLAITZEKO MALDETAN EGUZKITAN!

Azkenean eguzkiak kirika luzeagoak egin zituen larunbatean. Eguerdian berotasunean eskalatu genuen, paisai ederrez inguraturik eta aspaldiko lagunak elkarturik: Jaime, Fernan, Aritz eta laurok.

Ez dadila azkena izan!

6a+, 6b+ eta 6c inguruko bideak kateatu genituen pozik.

MENDIAREKIKO EGARRIA

Eguraldiak urduri jartzen gaitu, eguraldi eskaxak. Elur gehiegi, euria, hozteak gehi beroaldiak. Dena batera, eta harria ere hotzegi azal eta hezu garenontzat.

Noizko zeru urdina? Noizko aldapan gora mimetismo sensorialean? Noizko arnas bat, zurea?

Noizko motibazioaren saria, musu bat bezain desiragarria?

Mendia hortxe zaude?

HOTZ LARREGI

Hotza kanpoan. Elur gehiegi mendietan.
Bitarteka, besoak apurtzen ditugu rokodromoan motibazio bila.
Indarra bizitzaren osagarria da, eta bizitza, bizitza da.

ELURRAREN ESTRUKTURA

elurretako formak
haizeak orrazturiko molekula hotzak
zergatirik gabeko ekintzak
berez
malutak erreketan urtzen diren bezala

agertzen eta desagertzen direnak

ATAURIN

Duela bi aste, eguraldi eskaxa egiten bazuen ere, Ataurira abiatu ginen. Leku polita eta horma ederrak.
Gradua ere nahiko altua da, baina seigarrenean gabiltzanontzat bada zerbait. 6b, eta 6c dezente daude, eta ia guztiak dastatu ahal izan genituen. Bertan Dylan eta Pablorekin topatu ginen. Argazkiak Dylanenak dira. Milesker!

Ataurira bueltatu beharko da.

BEHINOLA, AKONKAGUA

Ojos del Saldo mendi magikoan altuerarako beharrezkoa den egokiera hartuta, Akonkaguara abiatu ginen. Hortxe harrapatu gintuen urte berriak. Punte del Incatik atera, tontorretik pasatu eta buelta, 5 egunetan egin genuen. Arin, indartsu ibili ginen Roland eta biok, sasoian geunden.

Cerro Leonera, eta San José mendiak igoak nituen, badaezpada. Alturarekin lehen kontaktu haietan buruko min dezente izan ziren, baina gailurretako espazioa eta giroa itzelak ziren.

Azken metroak, Ameriketako punturik altuenera heltzeko.

Kanaletako sofrikario amaituta, hoztuta, baina pozik gailurrean.

Eta Roland ni baino pozago, ia hegan.

BEHINOLA, OJOS DEL SALADO

95 eta 96ean izan zen. Urte dezente iragan da eta argazkiengatik ez balitz, sitsak jandako gure oroimenean argi-ilun, urdin, elur, harri, bide malkartsu, arrastiri batzuen traza baino ez legoke.
Baina aro hartan lagun izan nuen Roland Braendlik, gazte eta berde gineneko egun haietako irudiak luzatu dizkit. Mila esker Roland!

Akonkagua eta Ojos del Salado-ko bidaiak agertu dira berriz nire behakoan. Une zoragarriak han bizi izandakoak. Urte bete eman genuen Txilen bizitzen eta inguruan mendiak zeuden, umeak eta mendiak. Beti gora begira.

Alturarekin nire lehen kontaktua izan zen.

ALTURAREN INTENPORALITATEA

Ferran-i eskatu diot baimena letra eder hauek nirean sartzeko. Espedizio batek uzten dizun hondarra zertan den saiatu da neurtzen Ferran, eta maisutasunez lortu ere bai. Holakoxeak dira alturaren intenporalitate eta ametsen lainoak, errealitate eta arimaren barruko eremuen arteko zirrikituetan galtzen edo gelditzen direnak. Gailur eguneko arnasa, bete-betean.

"Vivimos momentos de intemporalidad. Si no fuera por las fotografías y les imágenes de video nadie diría que ayer estuvimos en la cumbre del Manaslu. “Tempus fugit”, y especialmente cuando la intensidad de lo que hemos vivido sobresale de la normalidad. En una mañana como la de hoy, es como si hubiésemos despertado de un sueño poco definido, pero que tenemos la sensación de haberlo vivido realmente. En cualquier caso, nos queda la duda, y la nebulosa que nos envuelve durante todo el día, no hace más que agudizar esta sensación de incredulidad. Sea un sueño o una realidad, el día de ayer fue magnífico i difícil como todos los ataques a cumbre. Pero tengo la suerte de haberlo vivido con intensidad, por haberme encontrado especialmente bien de forma. Quiero decir con esto, que pude gozar de la cumbre enteramente, con una sensación de plenitud de facultades como en ninguna otra ocasión. A menudo el agotamiento provoca un estado de vaguedad mental e imprecisión –al mismo tiempo que una cierta urgencia por bajar-, que no permite gozar con totalidad del momento. El sufrimiento se mezcla con la alegría de manera desigual, i normalmente vivimos más del proceso de filtro que la memoria establece sobre los recuerdos. Pero esta vez, puedo decir que el citado filtro no ha sido necesario y que mantengo íntegras las sensaciones que viví el día de cumbre.

Frío, mucho frío desde que salimos a las tres y media del Camp 3, situado a 7400 m. Andar de noche siempre es duro, y uno espera con impaciencia las primeras luces del día, y los primeros rayos de sol. El viento moderado no tan sólo congelaba las extremidades, sino que también sembraba una duda permanente sobre el resultado de nuestro esfuerzo: en la cumbre, una pluma de viento parecía arrancar cualquier posibilidad de éxito, incluso estando tan cerca, una de les derrotas más traicioneras que uno puede vivir en la montaña. Pero al cabo de cinco horas estábamos casi al pie de la cumbre. El lugar es muy curioso. Envueltos en una niebla fantasmagórica, desde un pequeño collado nace la arista final, que es de una esbeltez muy dignificante. Vamos subiendo tranquilamente la arista que se erige como un hilo espectacular y muy vertiginoso sobre les dos bandas del Manaslu. Y puedo asegurar que se trata de una de las llegadas a cumbre más impresionantes que he hecho nunca. De hecho, sólo podemos acceder de uno en uno, y como mucho entramos dos. Mikel baja. Y yo decido como es costumbre, quedarme un rato solo. Siento el cuerpo con plenitud. El cansancio no es intenso. A pesar de la falta de oxígeno siento como entra la vida en mis pulmones. Y gozo de unos momentos de eternidad, rodeado de abismos por todos lados, haciendo equilibrios sobre una exigua cumbre de más de ochomil metros y constatando, que una vez allí, ya nunca volveré a ser el mismo.

SARRIA

Asteburu ederra iragan dugu Sarria aldean. Eguraldia lagun, Cruz de Ganalto, Kamurazabal eta Txintxularra mendiak egin genituen. Paisaia zoragarria izan zen bi egunetan. Koadrila festa alegeran da.
Udagoieneko koloreak paisaiaren kromatismoarekin jolasean.

VALDEGOBIA

Eguraldi ederra izan genuen urriaren 22an. Valdegobiara joan ginen Andoni eta bere lagunak hara zihoazelako eta ez gara damutzen. Seigarren graduko guztiak dastatu eta gero El Legado izeneko 7a+ ederraren bila abiatu ginen. Saio pare bat egin ostean eta besoak dezente ahitu ostean, hortxe–hortxe daukagulako sentsazioarekin lotu ginen. Pozik. Pixka bat gehiago entrenatu eta lortuko dugu.
Gero arratsalde partea goiko sektore berrian pasatu genuen. Eguzkitan, paisaia ederrez inguraturik eta bide politekin. Bost bide 6a+ eta 6b gradukoak egin genituen. Paraje ederra Valdegobiakoa. Amaitzeko kolakao eta galletak herriko tabernan. Egun paregabea.

TEKTONIKA

Sekulako atzaparrek eginiko zauri sakonekin
gautzen dira mendiak.
Hondartzako hodeiak zure begietan.
Arkitektura ikusgaitza, burmuinak azalean,
pitzatutako lorategiak.
Haizeak arrastaka daramatza hodei hauek.
Airea kristalezko itsasoa, eta atzean
dagoen hori guztia eguzkia da,
adarrik gabeko planeta.

Zurbiltasunaren diagnostikoa egingo du arrastiriak.
Izotzezko zirkuluak, eta gezurrezko zaratak.

Liburuak ere, hezeak okerturik dira.
Arnasa eta zure ezpain geldiak.
Dena berriz has daiteke.
Zabaltzeko atea da hortz-muga,
desolaziorako aierua,
itzulerako kartografia,
galeraren bozetoa.
Hain urrun dena.

GALDAMES

Eskalatzen hasi gara berriz eta harriari egin diogun lehen bisitan seigarren graduko guztiak dastatu ditugu. Azkena 6c+, eta kateatu genuen bigarren pegean. Txikia bazen ere ez dago gaizki!!

MANASLU EDERRA

Edurne, Asier, Ferran, Alex eta Garra lagunek zorte ikaragarria izan dute eguraldiarekin eta zabaldu den ostartea aprobetxatu dute Manaslu ederraren gailurra jotzeko. Bejondeiela!
Jaimiren web gunetik harturiko argazki ederrean ikusten da igoera guztia, ia.